ETNO ANDES

tzw. "koniec końców"

2010-01-01T07:16:00.001-08:00

Czesław został u dobrych ludzi w Junin, ja pojechałem do dobrych ludzi w Santiago. Główne przejście graniczne między Argentyną a Chile podkreśla tylko geologiczną bezkompromisowość Andów. Paso de Libertadores wciśnięte jest miedzy wysokie na kilkaset metrów pionowe ściany skalne, między którymi setki tirów i autobusów mozolnie przeciska się codziennie wspinajac na 4000 m. npm.
Potem było znów Santiago, wypad do Vallparaiso i 22 h w samolotach i na lotniskach.
I -12C.
I śnieg.
I koniec wycieczki.

Valle Calingasta, czyli mocne uderzenie na koniec wycieczki

2009-12-18T18:21:00.000-08:00

Do odstawienia wozu zostaly 3 dni,wiec z braku ciekawszych zajec obralem sobie za cel znaleziona na mapie doline polozona jakies 4-5h jazdy szutrowa droga przez gory przez przelecz na 3tys m npm. Generalnie chodzilo mi o dostanie sie do parku narodowego El Leoncito gdzie mialy znajdowac sie jakies obserwatoria astronowmiczne i generalnie mialo byc ladnie. Bardzo ladnie mialo byc tez kawalek dalej, w malej miejscowosci Barreal. Wszystko zaczelo sie jednak od koszmarnej drogi do Uspallaty, ktora wg. fenomenalnej drogowej mapy Argentyny powinna byc calkiem niezla. Okaza sie jednak godzinna jazda po kamieniach na polkach skalnych, woz skrzypial, wpadal w mega drgawki, ryczal i piszczal(zespulo sie odpowietrzanie zbiornika paliwa i przy zbyt duzym cisnieniu oparow w baku wlaczal sie przedziwny sygnal alarmowy, trzeba bylo co jakis czas odkrecac korek wlewu paliwa) ale, tradycyjnie, dal rade. Potem bylo juz latwiej, ciut asfaltu i kolejne 90 km szutru szerokiego na 20 metrow..no i widoki. Po lewej 5 ogromnych osniezonych szczytow miedzy 5500 a 6500 m npm. wysokosci, przed nimi ogromne wyschniete jezioro, nastepnie droga na ktorej w pyle poruszalismy sie z Czeslawem a po prawej park narodowy z pumami,strusiami andyjskimi i cala masa innego inwentarza, kolejne gorki i obserwatoria astronomiczne ustawione tam nieprzypadkowo, jako, ze Dolina Calingasty oferuje od 280 do 300 idealnych nocy w roku..
Kawalek dalej byla jak wycieta z bajki zielona oaza, czyli Barreal i kapitalny camping. I nawet absurdalnie wysoka cena gasoliny i nie dzialajacy internet nie zepsuly nastroju idealnego miejsca. Pelna perfekcja dopelniona wietrzna jak cholera noca w wozie na srodku wyschnietego jeziora dlugosci 27km. Idealnie.

Czeslaw pod Aconcagua

2009-12-15T14:44:00.000-08:00

Czas naglil, wiec za cel wycieczki obrany zostal, dosc mocno wybijajacy sie ponad poziom kontynentu poludniowoamerykanskiego, niemalze 7-tysiecznik - Aconcagua. W ramach oszczednosci paliwowych oraz szlifowania jezyka (tym razem angielskiego) na pokladzie znalazl sie wspomniany juz obywatel Kanady i tak obciazany Czeslaw ruszyl w 22o kilometrowa droge w strone Paso de Libartadores. Widoki jak zwykle przednie, po drodze slynny Puente del Inca, a kawalek dalej przepiekny widok na najwyzsza gore poza Azja.
Argentyna nie przestaje zachwycac..

Kanadyjczyka w Mendozie przypadkow kilka..

2009-12-15T14:29:00.000-08:00

W nocy z wielkim hukiem zajechal na camping wielki campingowy Dodge na kanadyjskich blachach. Wlascicielem okazal sie sympatyczny Kanadyjczyk, podrozujacy ze swoja narzeczona od pazdziernika 2008 z Calgary do Ushuaia. Bernie nie byl w najlepszym nastroju, jako, ze narzeczona nie odzywala sie do niego od kilku dni, zawor ich kuchenki gazowej odmowil wspolpracy, a takze wspolpracy odmowily 2 opony wazacego tyle,co przecietnej wielkosci ciezarowka marki Star, napedzanego silnikiem V8, Dodge´a. Kolejny dzien byl wiec wedrowka przez Mendoze w poszukiwaniu pozadanych przedmiotow, przy czym Kanadyjczyk wcielil sie w role zagubionego Kanadyjczyka w Argentynie, a ja wcielalem sie w role kierowco-tlumacza. Czeslaw w zadna role wcielac sie nie musial, rzecz jasna.
Ostatecznie zakupiony zawor nie dzialal, opony okazaly sie niezrozumiale drogie, a narzeczona, jak sie nie odzywala, tak nie odzywa sie nadal (aczkowliek to informacje z dnia wczorajszego).

San Jose de Jachal - Mendoza, czyli to by bylo na koniec z Ruta 40 (przynajmniej w tym roku)

2009-12-12T15:02:00.000-08:00

Ostatnie kilometry przed Mendoza i w zasadzie widokow brak, poza tysiacami hektarow winnic, ktore stanowia glowny skarb tej czesci Argentyny. Droga plaska, zadnych drzew dookola i az do 20 kilometra przed Mendoza nie widac Andow, a na dodatek Czeslawem wiatr cholernie rzuca po drodze i musze sie mocno skupiac,zeby go w calosci dowiezc do miejsca, gdzie spedzi nastepne 3mc. Slowem - dzien jak co dzien. Finalnie wieczorem dokulalem sie do Mendozy,znalazlem jakis camping i zaleglem na prowizorycznym barlogu w tzw. ¨strefie bagazowej Czeslawa¨ (nalezy uczciwie zauwazyc,ze takie rozwiazanie jest sensowne jedynie do 175cm wzrostu).
Kolejne dni to idealny czas, by porozjezdzac troche winnic.

Belen - San Jose de Jachal, czyli widoki,widoki,widoki..

2009-12-10T09:47:00.000-08:00

Kolejny dzien na kolach i kolejne tony spektakulkarnych widokow. Zaczynam sie zastanawiac gdzie wybrac sie na nastepny wyjazd,zeby sie widokami nie rozczarowac..chyba tylko Argentyna pozostaje.
Przecinam tereny po ktorych za kilka tygodni sunac bedzie kawalkada rajdu dakaru. Kolorowe gory, wydmy, jakies suche trawy i wyschniete na pieprz koryta rzeczne - wszystko w takiej ilosci i rozciaglosci o jakiej w Europie mozemy tylko pomarzyc..do tego sunace z rzadka, rozpadajace sie ze starosci i rdzy, chevrolety i fordy.
Very easy rider.

Cafayate - Belen, czyli ¨..with birds I share this lonely viev..¨

2009-12-09T09:09:00.000-08:00

¨Ruta 40 jest ucielesnieniem wyobrazen o totalnej wolnosci uzyskanej przy pomocy prowadzenia pojazdu mechanicznego..¨

Pierwsze kilometry na wymarzonej drodze i od razu zaczyna sie to,co jest kwintesencja stylu znanego z filmu ¨easy rider¨ - przestrzen po horyzont, pusta szosa z kilkudziesiecio kilometrowymi prostymi.. Czy moze byc lepiej? Moze, bo pojawia sie z nienacka 60 km szutru, idealnie nadajacego sie pod rajd dakaru i Holowczyca. Czeslaw jest troche za lekki na tego typu teren i powyzej 70km/h tyl myszkuje na dziurach..jak na rajdzie:) Generalnie woz spisuje sie doskonale, prototyp tempomatu (linka blokujaca pedal gazu w odpowiednim ustawieniu) idealnie sprawdza sie na prostych odcinkach pomagajac zejsc ze spalaniem do okolo 12-12,5l na 100 km (co jak na ta mase, ciezkie mosty i silnik z lat 70-tych jest niezlym wynikiem). Nic tylko jechac. No i tankowac czasami..

Mapa trasy samochodowej

2009-12-09T09:07:00.001-08:00

Ver Ruta 40 en un mapa más grande

Jujuy - Cafayate, czyli maska w strone deszczu

2009-12-08T06:24:00.000-08:00

Chrzest bojowy zaliczony...
Jujuy-Cafayate, 340km, 12,6l/100.

Pierwotnie mialem zamiar zgarnac kogos z Salty i jechac do Catchi,jednak argentynska rzeczywistosc zweryfikowala troche plany. Po pierwsze wyjechalem ze 2-3h za pozno, po drugie w Salcie nie bylo zadnych turystow, po trzecie za Salta zaczelo padac i wyciadly mi wycieraczki.. Zdecydowalem sie wiec odpuscic Catchi i pojechac pewniejsza i prostsza droga od razu do Cafayate. Wobec dzialajacej jednej wycieraczki od strony pasazera czesc trasy poprowadzilem w zasadzie siedzac mocno z prawej strony wozu,co by miec jakas iluzje widocznosci. Szczesliwie w najtrudniejszym odcinku trasy bylo sucho i spokojnie doturlalismy sie o 23 do Cafayate.Dzis,po naprawie wycieraczki na naoliwieniu wozu, ruszam w strone Belen upragniona Ruta 40.

ps. zdjecia pochodza z przejazdu przez Paso de Jama i sa autorstwa Moniki F.

dzienniki samochodowe..

2009-12-07T05:54:00.000-08:00

Weekend obfitowal w kilometry nawijane na kola pocziwego ¨Czeslawa¨ ktory pod czujnym okiem naszej trojcy oraz okiem pewnej uroczej amerykanki z Idaho, przebijal sie 520 km do San Pedro de Atacama i z powrotem do Jujuy przez Paso de Jama. Widoki takie, ze brakuje slow, wiatr taki, ze duza elektrownia wiatrowa zasilila by cala Argentyne..
Samochod sprawuje sie bez zarzutu, pali mniej niz zakladalem(w wysokich gorach circa 15-16l), nowe waskie opony daja rade.

Z ciekawostek -

1. na 4700 m npm silnik traci dobre 50% mocy..
2. na 4000m npm spotkalismy umierajacego Poloneza Caro ( prawdopodobnie inzynierowie nie zaprojektowali tej jakze genialnej konstrukcji do warunkow wysokogorskich..przy utracie 40% mocy w Polonezie zostaja jakies..4 konie mechaniczne?)

Za godzine rozstaje sie z argentynskimi i polskimi przyjaciolmi,zostawiam Jujuy na soba i smigamy z czeslawem w strone ruta 40 i Cafayate.

¨Kirgiz goni konia..¨ w Jujuy!

2009-12-03T14:00:00.000-08:00

Od 3 dni, przemieszkujac u przemilej argentynskiej rodziny z polskimi korzeniami,szukamy w okolicach San Salvador de Jujuy odpowiednich kobyl bedacych w stanie przetrwac to :
Zadanie utrudnia nam zdecydowanie tzw. ¨argentynska maniana¨, objawiajaca sie straszliwym ¨manianizmem¨..Jak to wyglada? Otoz umawia sie czlowiek szukajacy konia z czlowiekiem majacym konie, ze ten drugi jutro sciagnie zwierzeta z jakis blizej nieokreslonych pastwisk,aby mozna je bylo przed kupnem ocenic fachowo.Nastepnego dnia okazuje sie,ze konie beda jednak jutro, bo troche padalo w nocy i jakos tak wyszlo..Kolejny dzien przynosi ogromna niespodzianka - poniewaz w nocy nieco padalo, konie beda jakos innego dnia, jak zejda z blizej nieokreslonego pastwiska..
Mniej wiecej tak samo bylo w przypadku wyciagania traktoriadowej Toyoty z kleszczy urzedu celnego w Jujuy..ale, przynajmniej w przypadku ¨Czeslawa¨, walka z ¨manianizmem¨ powiodla sie!

sin titulo

2009-12-02T06:25:00.000-08:00

Sa na Ziemi miejsca,do ktorych warto jechac tygodniami..

ps. i moze nawet warto dla nich zjesc troche kolendry..troche

(Salar de Uyuni i okolice/Altiplano/Boliwia)

mapka

2009-12-01T07:28:00.000-08:00

Ver EtnoAndes en un mapa más grande

Tupiza,czyli dziki zachod w wersji bolivian 2.0

2009-12-01T07:10:00.000-08:00

Niecale 3 dni w Tupizie bylo jak zywcem wyciete z filmow z Clintem Eastwoodem pomykajacym na koniu przez prerie. Okolice sa tu idealnie w tych klimatach,co w polaczeniu ze wrodzonym miastom boliwijskim lenistwem dalo doskonala mieszanke. Tak wiec 2,5 dnia lazenia po okolicy,jedzenie niesmiertelych kurczakow i rozmow z polskimi fenomenalnymi ksiedzmi rzadzacymi w miejscowej parafii..coool!

Potosi, czyli zycie czlowieka pracy

2009-11-23T11:33:00.001-08:00

Dzis trudno to sobie wyobrazic,ale ok. 400 lat temu Potosi lezace na wysokosci ponad 4 tys m. npm bylo najbogatszym miastem obu Ameryk. Wszystko dzieki srebru ukrytemu w czelusciach Cerro Rico wznoszacej sie nad miastem, ktora, przez wieki, kosztem okolo 8 milionow istnien ludzkich (zarowno indian jak i niewolnikow sprowadzanych z Afryki) dostarczala gigantycznych ilosci srebra. Dzis, nadal, po prawie 5 wiekach Cerro Rico i inne okoliczne wzgorza utrzymuja przy zyciu 22 tysiece miejscowych gornikow.

Do Potosi przyjechalismy z Sucre w zasadzie tylko w 2 celach - zakupu jakis srebrnych swiecidelek (nie udalo sie) oraz zobaczeniem jak w XXI wieku pracuja boliwijscy gornicy (udalo sie). To drugie doswiadczenie powalilo nas na lopatki i wywarlo gigantyczne wrazenie, ktorego, prawde mowiac, zupelnie sie nie spodziewalismy.

Kopalnie w Cerro Rico mozna zwiedzic z miejscowymi gornikami i jest to dzialalnosc jak najbardziej legalna, oferowana przez miejscowe biura turystyczne jako najwieksza atrakcja Potosi. Po wizycie w kilku sklepikach gorniczej czesci miasta i zakupie 2 lasek dynamitu (po 5zl kazda) oraz sporej ilosci lisci koki (po 2zl za worek) dla pracujacych pod ziemia (zwyczajowo nalezy sie dzielic liscmi z mijanymi pod ziemia gornikami) zwiedza sie ¨fabryki¨ oczyszczania urobku, po czym wchodzi sie w ciemny tunel prowadzacy w glab gory.
Jesli ktos nie potrafi sobie wyobrazic piekla, niech zejdzie pod ziemie w Potosi. W korytarzach czesto polmetrowej wysokosci, czolgajac sie w bardzo malo zdrowych oparach i pyle kruszonej skaly, w i tak juz rozrzedzonym wysokoscia powietrzu rozgrzanym do ponad 40 stopni doczlapalismy po godzinie do mikro komnat wykutych w skale, gdzie pracuja gornicy. Nie mozna sobie wyobrazic ciezszych i bardziej nieludzkich warunkow pracy. Spotkalismy gornika o wygladzie 80-latka pracujacego tak juz 35 lat (co sie tu prawie nie zdarza, bo gornicy umieraja zazwyczaj po 15-20 latach pracy) i mlodych chlopakow pracujacych tu od 2 lat. Wszyscy skrajnie zmordowani praca, bez innej alternatywy na zycie. Straszne..
Nam, mimo dobrego zdrowia i kondycji, ledwo udalo sie wyczolgac na powierzchnie,majac kilka razy watpliwosci, czy da sie nieprzytomnego czlowieka wyciagnac z takich czelusci na swierze powietrze...

Zdecydowanie najmocniejsze przezycie w Boliwii jak do tej pory i jedno z najmocniejszych w naszych wszystkich podrozach.

ps.zdjecia pochodza z przepastnych zasobow sieci www, sredniowieczna rycina takze

Trynidad&Cochabamba&Sucre, czyli z pampy w gory..

2009-11-22T15:50:00.000-08:00

Czas uzupelnic umierajacego bloga nowym turystycznym ¨miesem¨ prosto z boliwijskich bezdrozy..

Odslona 1 - Trynidad

Kolejne leniwe miasto boliwijskiej pampy.. Chociaz ludzi,samochodow i samolotow juz znacznie wiecej niz przez ostatnie kilkaset blotno-piaszczystych kilometrow, to nadal wirus pampy wisi w goracym i wilgotnym powietrzu. W kawiarniach zywcem przeniesionych z zapadlej kubanskiej Hawany siedza calymi godzinami przy lodach i skoku pomaranczowym starsi panowie, o wygladzie zupelnie europejskim. Zapewne przez ostatnie dziesieciolecia zeby zjedli na okolicznych wielkich farmach, zeby teraz, kiedy nic juz nie jest specjalnie wazne, siedziec i patrzec na piekny plac im. generala Ballivara w Trynidadzie. A bialy turysta z Europy przy stoliku obok zastanawia sie, dlaczego trzeba jechac 15 000 km zeby zobaczyc prawdziwy spokoj i prawdziwe lenistwo..

Odslona 2 - Cochabamba

Do Cochabamby dotarlismy z Trinidadu po spektakularnym locie zakonczonym spektakularnym ladowaniem malego, 19-osobowego samolotu Fairchild Metro 23 kompanii Aerocon. Przyjemna pogoda, gigantyczny bazar i piekne zabytki zatrzymaly nas na kolejne 2 dni wypelnione kilometrami wedrowek i lapania miejscowego klimatu.. Koleny etap to nocna jazda do Sucre, urozmaicona 8godzinna burza z piorunami oraz osuwiskami tarasujacymi nasza,lezaca daleko od asfaltu, droge do konstytucyjnej stolicy Boliwii.

Odslona 3 - Sucre

Sucre mialo byc najpiekniejszym miastem Boliwii i zdecydowanie nie zawiodlo oczekiwan. Masa slicznych kamienic, pieknych kosciolow, uroczych uliczek i widokow na otaczajace gory po raz enty zadaly klam opiniom o skrajnej biedocie i niebezpieczenstwach czajacych sie w Boliwii. Sucre bylo skrajnie chilloutowe, przyjemne i estetyczne, zupelnie nie przypominajac stereotypowych zapadlych slamsow z opowiesci o najbiedniejszym kraju Ameryki Poludniowej. Generalnie Boliwia nas ciagle zaskakuje. Majac spore doswiadczenia z jezdzeniu po naprawde biednych miejscach w Azji, ta boliwijska bieda ma dla nas jakis taki calkiem pozytywny, mimo wszystko, obraz, obraz umorusanego dzieciaczka bawiacego sie na chodniku obok pilnujacej go mamy zaopatrzonej nieodlaczny melonik(keczua) lub kapelusz (ajmara, o ile czegos nie pokrecilem). Wszyscy usmiechenieci,pomocni, chetnie nawiazuja rozmowe,nie oszukuja.. piekny narod..

W nastepnym odcinku :
4100 m. npm, Potosi, Cerro Rico, czyli najprawdziwsze pieklo czlowieka pracy.

Mapa sytuacyjna

2009-11-21T16:31:00.001-08:00

Pokaż EtnoAndes na większej mapie

Bolivia..una locura!!

2009-11-19T13:14:00.000-08:00

W Boliwii rzeczy dzieja sie tak - idziesz sobie ulica w malym miasteczku o klimacie tak leniwym, ze nasz zwyczajny niedzielny poranek wydaje sie przy nim koncertem Metalliki..zachadzasz do jakiegos pomieszczenia o jednym biurku, na ktorym lezy jeden zeszyt i siedzi jedna pani, zapytac o najblizszy ¨punkt dostepu do internetu¨..by po 18 minutach siadac obok pilota mini awionetki lecacej do oddalonego o 100 km bagnistej drogi miasteczka..
Boliwia jest ze wszech miar fajna!

Bolivian highway

2009-11-17T08:23:00.000-08:00

Co sie dzieje,jesli na boliwijskie ziemne drogi spadnie spora ilosc deszczu?Boliwijska droga zmienia sie w droge syberyjska, po roztopach.. To wlasnie spotkalo nas na czesci trasy z San Borja do San Ignacio de Moxos.. Fakt pokonania takiego bajora wozem napedzanym na jedna os zakrawa na maly cud,ale alternatywa bylo czekanie kilkanascie godzin na hipotetyczne slonce teoretycznie majace osuszyc cos na ksztalt drogi.

Czornyj Kajman

2009-11-17T08:01:00.000-08:00

Jako sie zeklo z Santa Rosy poplynelismy na kilka godzin rzeka Yacuma w poszukiwaniu dzikiego zwierza. Trzeba uczciwie zaznaczyc,ze dzikie byly nie tylko zwierzeta,ale takze turysci zmierzajacy w wielkiej ilosci na swoje 3 dniowe wycieczki w pampe do polozonych nad rzeka hotelikow. Zwierza bylo naprawde sporo..dobrze ponad setka krokodyli i kajmanow,dziesiatki kapibar,zolwi,rajskich ptakow i ptakow mniej rajskich. Generalnie bogactwo fauny kipialo w wodzie i nad brzegami zupelnie nie przejmujac sie widokiem kolejnych lodek z turystami.

Jungle fever

2009-11-14T14:56:00.000-08:00

Od wczoraj intensywnie pocimy sie na skraju boliwijskiej amazonii. Odczucia jakie daje polaczenie panujacej tu miedzy 7 rano a 19 wieczorem temperatury wraz z wilgotnoscia powietrza nie da sie opisac...cos jak krzyzowka pieca hutniczego z goracym prysznicem. Dlatego robienie czegokolwiek innego niz lezenie na hamaku przez pol dnia jest tu co najmniej bez sensu..
Rurre to turystyczna baza wypadow do rozciagajacego sie nieopodal parku narodowego Madidi. Sporo bialasow, sporo napisow po hebrajsku.. Wiemy juz ze opcja wycieczki oferowanej przez miejscowe biura podrozy zupelnie nas nie interesuje,jutro wiec jedziemy do Santa Rosa z nadzieja na wynajecie na pol dnia miejscowego z lodka i przeplyniecie sie po rzece w celach fotograficzno-zoologiczno-wedkarskich.

Pozdrawiamy jakze goraco

Mapa sytuacyjna

2009-11-13T17:02:00.001-08:00

Pokaż EtnoAndes na większej mapie

z 4800 na 115 m npm, czyli jak przezyc na drogach smierci

2009-11-13T16:19:00.000-08:00

Wczoraj rano depnelismy na pedaly rozlatujacych sie rowerow marki nieznanej, by przez deszcz na gorze, chmury w czesci srodkowej i slonce na dole zjechac po kretej i stromej drodze z El Cumbre do Yolosa. Trudno nam powiedziec, czy miano najniebezpieczniejszej drogi swiata jest zasluzone,bo niebezpieczenstwo czulismy raczej ze strony rozpadajacego sie sprzetu, bardziej niz waskiej, gorskiej drogi.Ale jeszcze kilka lat temu droga ta ciegnely w obie strony tysiace autobusow,ciezarowek itp. itd. i srednia liczba ofiar w skali roku przez blisko 70 lat oscylowala w okolicach 250 osob (w 1983 w wypadku autobusu zginelo tu 100 osob)..wszystko na odcinku okolo 60kilometrow.Tak czy owak zjazd warty jest kazdego z 40 wydanych dolarow.

Z Santa Barbara gdzie skonczylismy wycieczke chcielismy tego samego dnia dostac sie jak najdalej w strone Rurrenabaque. Po 20 minutach czekania wziela nas na pake pusta ciezarowka i 80 km przez gory porosniete gesta dzungla do Caranavi pokonalismy w drobne 4h, ostatnie 2 godziny jadac w nocy przy blyskach burzy krecacej sie po okolicy.Nikt z nas nie jechal jeszcze taka droga..jesli komus brakuje adrenaliny to zamiast bunjee polecam takie przezycie.
Nastepnego dnia udalo sie zlapac kierowce o zacieciu rajdowym i dosc szybko dojechac do miejsowosci Yacuma (kolejne 170km), gdzie po chwili zlapalismy kolejny transport na ostatnie 100km do Rurre.
Mala ciekawostka - 80% samochodow osobowych ponizej La Paz to Toyoty sciagane z Japonii (cos w stylu Cariny i Corolii,najczesciej 4x4,w niezlym stanie). Wniosek z tego taki,ze tylko te auta sa w stanie wytrzymac tutejsze drogi i styl jazdy miejsowych..dobra rekomendacja bez watpienia. Co ciekawe okolo 75% ciezarowek to z kolei Volvo, tez calkiem niezle. Chyba az tak biednie tu nie jest.

pozdrowienia z Rurre

Ostatki na wysokosciach (poki co)

2009-11-11T17:29:00.000-08:00

Znow via Peru (kolejne 4 pieczatki w paszporcie, jeszcze kilka takich kursow a spokojnie mogli bysmy byc ¨mrowkami¨ w Medyce) dotarlismy do naszego ulubionego Lapazu. Polozenie tego miasta jest naprawde powalajace, zreszta dowodzi tego zdjecie powyzej..
Jutro zjezdzamy z El Cumbre do Santa Barbara, ok 65km na kolach w miare sprawnych rowerow, pokonujac drobne 3800 metrow roznicy wysokosci.A pojutrze juz zaczyna sie prawdziwa terra incognita dla nas, jako dzunglowych laikow. Na poczatek kilkanascie godzin drogi na ciezarowce w strone Rurrenabaque.

Buenas noches!

Evo Yano Morales

Copa..Copacabana..

2009-11-10T16:12:00.000-08:00

Wczoraj, droga okrezna przez Peru (droge boliwijska zablokowali miejscowi rolnicy na 2 dni) dotarlismy nad jezioro Titicaca. Co by nie mowic jezioro jest ogromne, w naszej grupie doszlismy doi wniosku,ze moze byc nawet wieksze od Sniardw.A na pewno lezy wyzej, na ok 3800 m npm. Wystarczajaco wysoko by ,dla zdrowotnosci, zrobic dzis 10 kilometrowy trekking w pagorkach Isla Del Sol polozonej na wspomnianym wielkim jeziorze. Kolejny raz sprawdzila sie stara prawda,ze w gorach slonce opala mocniej, wiec po 5h na prawie 4 tys metrow w pelnej lampie jestesmy nieco bardziej juz podobni do miejscowej ludnosci rdzennej.
Titicaca,choc piekne, nie zatrzyma nas na dluzej. Jutro jeszcze tylko male przetarcie rowerowe w okolicy i jazda do La Paz na ostatnie zakupy i zalatwianie zjazdu rowerami do Coroico,ktory planujemy na pojutrze. Potem wsiakniemy w wiejskie tereny okoloamazonskie na czas jakis, i, o ile droga bedzie przejezdna lub cos bedzie latalo, powinnismy pojawic sie za okolo 12 dni w okolicach Santa Cruz. Lub gdzies w promieniu 300km.

Z netem nie jest zbyt wesolo (to nie Indie jednak..),takze nastepny update bedzie jak bedzie, a jakiekolwiek zdjecia beda jak - a)microsoft naprawi internet explorera b) predkosc netu pozwoli sciagnac jakas sensowno przegladarke umozliwiajaca ladowanie zdjec na bloga..

z boliwijskim pozdrowieniem ´´darz bor´´ zegnamy do nastepnego kontaktu

Evo Yano Morales

w tzw. Lapazie

2009-11-08T05:52:00.001-08:00

Wczoraj dotarlismy do stolicy Boliwii - La Paz. Droga z Arica wspinala sie z poziomu morza az na 4800 metrow, wiec trzeba bylo wykorzystac miejscowa medycyne naturalna i zuc liscie wszechobecnej w tym kraju koki. Sam wjazd do La Paz robi ogromne wrazenie, poniewaz wjezdza sie od strony dzielnicy El Alto polozonej na 4100 metrach szosa opadajaca w doline miasta La Paz polozonego 400 metrow nizej.. Samo miasto jest mocno chaotyczne,kolorowe,poprzecinane ulicami wspinajacymi sie ostro w gore to spadajacymi stromo w dol,co stanowi nie lada wyzwanie dla miejscowego transportu publicznego. Charakterystyczne babuszki w melonikach i tysiacem spodnic na sobie sprzedaja ziola magiczne i plody lamy na kazdym rogu, a miejscowa kuchnia zaskoczyla nas wczoraj daniem zlozonym z ziemniakow,ryzu i makaronu na jednym talerzu.Bardzo egzotycznie..
Dzis wybieramy sie na Estadio Hernan Siles na mecz Strongest La Paz z Rio Mamore..szukajcie w tv kibicow z flaga Polski :)

ps. tym razem zdjec nie ma,bo nie dziala odpowiedni applet..biednemu klody pod nogi..

o Santiago slow kilka

2009-11-06T17:08:00.000-08:00

Na wstepie male przeprosiny dla tych kilku osob ktore czytaja bloga - z racji braku czasu nie instaluje polskiej czcionki na kompach w kafejkach, efektem czego ortograficzna sieczka powyzej,ponizej i tu.

Santiago nas zszokowalo. I nie chodzi tu o jakies zabytki czy tego typu atrakcje, bo nie sa one mocna strona tego miasta. W zasadzie architektura jest tu tak pomieszana,ze nieliczne piekne budynki kolonialne zawsze stoja w okolicy nowoczesnych szklanych domow lub swojskiego dla nas socrealu w chilijskim wydaniu..dlatego zrobienie ladnego zdjecia w tym miescie z serii ¨pocztowka z..¨ jest sporym wyczynem. Santiago zszokowalo bogactwem,jakoscia zycia i wszechobecnym porzadkiem. Gdyby nie 15h lotu mozna by powiedziec,ze jestesmy w miescie bogatej europy zachodniej, okraszonym elementami miasta z USA. Mieszkalismy u Oliviera, pol francuza pol polaka, ktory pracujac tu dla UN od kilku lat ma juz wyrobiona opinie o zyciu w Santiago. I zdecydowanie nie zamierza wracac do Europy.. Zreszta zyjac w pieknym domu bogatej dzielnicy Vitacura, wsrod luksusowych biurowcow, salonow Mercedesa i wysokich, strzezonych apartamentowcow nie ma absolutnie czego wstydzic sie przed kolegami z Paryza czy Lyonu.

Tak czy owak 2 dni w Santiago wystarcza i czas bylo nam ruszyc na polnoc, prosta jak strzala droga nr 5, cale 2070 km do Arica.

Arica welcome tu..

2009-11-06T11:19:00.000-08:00

30 h w autobusie z panoramicznym widokiem na pustynie.. w Arica naprawde mozna poczuc fizyczne oddalenie od reszty swiata. Przez cala droge z Santiago krajobraz jest iscie marsowo-ksiezycowy, 2000km pustyni,gor i prostej jak strzala nitki Ruta 5 biegnacej z poludnia na sama polnoc kraju. Trzeba przyznac,ze poziom zorganizowania tego kraju jest niesamowity i zaskakuja nas tym na kazdym kroku.Nie wspominajac o samym Santiago, ktore bogactwem kladzie na lopatki nasza Warszawe w 15sekundzie 1 rundy..

Zdjecia i wiecej ciekawostek beda po obiedzie:)

Santiago, czyli jak sie wlamac do obcego domu po 40 h podrozy

2009-11-03T13:57:00.000-08:00

Bedzie krotko, bo poki co moj host z couchsurfing pracuje jeszcze,a ze przewidzial ten fakt wczesniej i skorelowal go z faktem mojego przyjazdu wykazal sie iscie bondowskim sprytem i ukryl klucze do domu pod jedna z cegiel przy furtce.Wiec ide szukac cegly i klucza, wbic sie na krzywika do willi w ktorej nigdy nie bylem,na kontynencie ktorego nie znam i czekac na wlasciciela, ktorego w zyciu na oczy nie widzialem..

Szczegoly ze wstepnego spaceru po miescie Santiago wraz z dokumentacja fotograficzna beda pozniej.Jak sie wlamie.

Start.

2009-10-31T15:44:00.001-07:00

Pokaż EtnoAndes na większej mapie

w kwestii technicznej..

2009-10-09T04:40:00.000-07:00

Czas - 2.11 - 20.12

Trasa - los zesłał dość korzystne bilety do Santiago de Chile liniami LAN i Iberia (tfu..). Lecimy więc do Santiago, następnie jedziemy do Arica, katapultujemy się w 8 h z poziomu morza na 4600 m npm i wsiąkamy w Boliwie na kilka tyg. 30.11 nasza trójca rostaje się w San Pedro de Atacama skąd, już sam, jadę do Argentyny. W Jujuy czeka Land Cruiser HJ40 i, jeśli zbiorę kilka chętnych osób, przejedziemy nim Ruta 40 aż do Bariloche. Jeśli nie, alternatywnie pozostaje opcja przeszmuglowania Ursusa 6014 przez zieloną granicę do Chile. Ale o tym cii..

Start.

2009-10-08T15:25:00.000-07:00

Tym razem nie będzie o przygotowaniach, Indiach i całym tym szalonym kolorycie o smaku i zapachu masali.

Tym razem kierunek w lewo, na zachód, 38 godzin 3 pociągami i 3 samolotami stąd. Tylko taka odległość daje szanse ucieczki od depresji wywoływanej tonami spadających w błoto pośniegowe liści..

ps. z bardzo,bardzo dobrego źródła usłyszałem, że depresja wiosenna jest bardziej niebezpieczna od jesiennej..kolejna ucieczka w kwietniu ?